Na de Duitse inval op 10 mei 1940 in ons land, kreeg het Nederlandse leger hulp van Franse troepen die via België richting Breda trokken met de bedoeling de oprukkende Duitse troepen te verslaan.

De Franse legerleiding veronderstelde dat de stad, die in de vuurlinie lag, bij gevechten zwaar getroffen zou worden en adviseerde de burgemeester van Breda om de inwoners te evacueren. Op 12 mei 1940 gelastte de burgemeester dat iedereen de stad moest verlaten. Het merendeel van de Bredase bevolking gaf gehoor aan deze oproep. Achteraf beschouwd, was deze massale evacuatie, waarbij tientallen doden vielen, zinloos.

Wil Lijnzaad (1924) werd tijdens de Duitse bezetting opgeroepen om zich te melden voor de arbeidsinzet. Dit interview bestaat uit vier delen:

Na de capitulatie van de Japanse bezetter moest het Nederlands gezag in Indië hersteld worden. Daartoe werden zo’n 95.000 dienstplichtige soldaten opgeroepen. Ook in Breda moesten jongens van 18 jaar en ouder zich melden. Een enkeling ging als vrijwilliger.

Tussen 1946 en 1968 zijn zo’n 300.000 mensen uit Nederlands-Indië naar Nederland gekomen. Velen van hen vestigden zich in Breda. Hoe hebben zij destijds de Japanse bezetting doorstaan? Wat hebben ze meegemaakt in Soerabaya tijdens de Bersiap, toen jonge Indonesische nationalisten hen bedreigden, gevangen namen en martelden? Waarom gingen sommigen naar Nieuw Guinea en hoe was het om daarna in Nederland weer een nieuw leven te beginnen. Hoe werden de Indische en Molukse families hier ontvangen en hoe is het ze vergaan hier in Breda na al die jaren?